Hi allemaal!
Hierbij dan eindelijk ons eerste berichtje uit Bangladesh. Het duurde even: het internet functioneert nog niet altijd optimaal, en we werden zo in beslag genomen door ons nieuwe leventje hier, maar bij deze toch eindelijk teken van leven van ons!
Voor diegenen die het nog niet precies weten zullen we eerst nog even kort uitleggen wat we hier de komende maanden gaan doen. We gaan 3 maanden onderzoek doen bij een organisatie genaamd PRIDE in Jessore (klein stadje in west – Bangladesh). Deze organisatie is opgericht in samenwerking met de Vrije Universiteit en ze geven vrouwen een kans om zelf in hun inkomen te kunnen voorzien door middel van activiteiten zoals een eigen tuintje, een visvijver of handwerk. Door middel van deze activiteiten is het de bedoeling dat de vrouwen zelfstandiger worden en zelf geld kunnen verdienen. Dit is heel belangrijk in Bangladesh omdat deze vrouwen vaak onderdrukt worden door hun echtgenoot en de sociale omgeving; ze mogen geen bezit hebben, wonen bij hun schoonmoeder en zijn ook vaak het slachtoffer van geweld en discriminatie. Onze taak is het evalueren van een van de onderdelen van dit programma: Lutien gaat zich bezighouden met food security (toegang tot voedsel, gebruik van voedsel etc) en Danielle gaat kijken of het programma effect heeft op de mentale gezondheid van deze vrouwen. Wij gaan dit doen door middel van interviews, waarbij we dorpjes bezoeken en in die dorpjes gaan we vrouwen interviewen, natuurlijk met behulp van een tolk want we spreken slechts een paar woordjes Bengaals.
Alweer anderhalve week geleden zijn we aangekomen in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh en een totaal andere wereld dan we waar we zijn opgestapt! Bij de poort van het vliegveld stond een hele menigte te wachten en te dringen achter de hekken, allemaal om een glimp op te vangen van de reizigers die naar buiten kwamen. Bengaalse mensen zijn ontzettend nieuwsgierig en iemand uit de westerse wereld is dan ook ontzettend interessant, vooral omdat er nauwelijks toeristen zijn. Overal wordt je bekeken, gevraagd om op de foto te gaan en mensen komen gewoon voor je staan en blijven je aankijken terwijl je zit te eten. Er staan geregeld zo´n 15 mensen om ons heen. Tot nu toe vinden wij dit nog allemaal erg grappig: zo voelt het dus om een bekendheid te zijn. In Dhaka hebben we ons ingeschreven bij de Dutch club, zodat we, als we het helemaal gehad hebben met de starende mensen, onze Bengaalse klederdracht en de “rural area” we hier lekker een weekendje kunnen bijkomen, en waar we natuurlijk onze enige biertjes in de 3 maanden kunnen drinken. Ja, het is nog wat waar we terecht zijn gekomen: alcohol is bij wet verboden, en onze korte rokjes (die echt heeeel lekker zouden zijn in deze hitte) kunnen we in de koffer laten. We moeten echte Bengaalse klederdracht aan. In Dhaka zijn we dan ook gelijk gaan shoppen voor een three piece: het beste te omschrijven als een lange pyjama broek, een lange jurk met korte mouwtjes, en een sjaal die je borsten moeten bedekken. Ze zijn op zich best luchtig met 35 graden . Gelukkig hadden we Anastasia bij ons, ook een studente van de VU die hier onderzoek doet, om ons weg wijs te maken in deze bizar drukke wereld.
De volgende ochtend zijn we met een klein vliegtuigje van Dhaka naar Jessore gevlogen. We werden opgehaald door onze caretaker: Bashar (in PRIDE hebben we 2 caretakers die speciaal zijn aangenomen om ons te helpen. Ze brengen ons naar de markt, doen onze boodschappen, brengen het eten en slapen in een kamertje voor onze kamer. Kortom: ze zorgen dat we ons als prinsesjes gaan voelen hier. We slapen 3 maanden boven het gebouw van PRIDE, waar verder naast de caretakers en wij, nog 3 andere mensen werken. Zij houden zich bezig met het project voor de vrouwen dat wij gaan evalueren, en met het arsenic project, waarmee ze de mensen in de rural area bewust willen maken van het gevaar van arsenic in hun drinkwater. Een tijd geleden heeft de government veel waterpompen geplaatst in the villages. Helaas pompen deze water op wat besmet is met arsenic, en dus een groot probleem vormt voor de bevolking.
Wij hadden echt de meest gunstige datum uitgekozen om te arriveren, want de volgende dag vond de jaarlijkse picknick plaats van PRIDE. Goede kans om iedereen te leren kennen, niet alleen van de office in Jessore, maar ook van de field office en Khulna + hun families, kwamen allemaal mee naar de picknick. We werden in een bus gezet, en vervolgens hebben we twee uur lang door de chaos van het verkeer in Bangladesh gereden. Riekshaws, mannen op fietsen met boomstammen, motors, en het lopend verkeer: het krioelt allemaal door elkaar. En er was geen een stukje weg, waar geen Bangladees te vinden was. Het dichts bevolkte land ter wereld werd zo wel goed zichtbaar! Tijdens de picknick werden we neergezet als echte Westerlingen, en een hele groep mensen kwam natuurlijk om ons heen staan om te kijken hoe wij zouden eten. Zonder mes en vork, want hier eten ze (hoog of lage rang) allemaal met de handen! Terwijl wij nog zo geleerd hebben om niet met je handen te eten van onze moeders, zullen we dit hier toch moeten gaan leren.
En toen kwam Lutiens verjaardag! Nou ja, verjaardag. Als je dat aan een Bangladees uitlegt, snappen ze niet echt wat dat is. Veel mensen weten niet eens hoe oud ze zijn, laat staan dat ze weten op welke dag ze zijn geboren. Dus echt een verjaardag was het niet. Het enige waar ik me een beetje jarig door voelde waren de lieve berichtjes van jullie op internet, dus allemaal heel erg bedankt! En ´s avonds werd ik toch nog verrast door Ujjal,de caretaker, die in opdracht van Anastasia een taart kwam brengen (waar we vervolgens allemaal ziek van geworden zijn )
Na een beetje gewend te zijn aan de hitte en de mensen, werd het tijd om aan de slag te gaan. Met Anastasia en de tolk zijn we naar de dorpjes gegaan waar we de vrouwen gaan interviewen, hebben we geleerd hoe we dat moeten doen, en hebben we allebei al een interview gedaan met de vrouwen. Samen met een tolk gaan we dus bij de vrouwen op bezoek voor ongeveer 3 uur, en vragen we ze echt van alles. We zitten vaak op een matje, voor de deur van de huizen, welke vaak alleen maar bestaan uit een klein kamertje met een bed en een klein kastje voor de kleding. Koken doen ze vaak buiten, op een soort kampvuur. En de huizen zijn vaak gemaakt van klei en boomstammen. En tijdens de interviews, komen vaak alle buren en kinderen om ons heen staan. Gewoon kijken, verder niks.
Voor ons gaf het een beetje het gevoel alsof we op een camping rondlopen. De geur van een kampvuur, blote voetjes, en een tent. Moeilijk te bevatten dat dit realiteit is voor deze vrouwen: ze pakken na drie weken niet de tentstokken in en vertrekken met de auto naar huis.
Maar toch, ondanks de armoede van de vrouwen, zijn ze wel bereid om mee te werken aan ons onderzoek en zijn het echt de meest gastvrije/vrijgevige mensen die we ooit hebben ontmoet. Zoals een vrouw die in een van onze interviewen verteld dat ze vaak niet genoeg geld heeft om 3 keer per dag een maaltijd voor haar familie op tafel kan zetten, en dan toch nog eten aan ons wil geven.
Die gastvrijheid zagen we ook vandaag, toen Ujjal, onze caretaker, ons de markt wilde laten zien. In de chaos en de drukte van de markt, worden we door iedereen aangestaard, en in elke winkel waar we komen worden we op een stoeltje neergezet en komen ze met thee of 7up aan zetten. Ondertussen verzameld zich een groep mensen om ons heen, om ons gapend aan te staren hoe wij onze thee nuttigen. We kunnen ons nu wel inleven in hoe Maxima zich moet voelen!
Morgen komen onze begeleiders uit Amsterdam, en gaan we echt aan de slag!
We hopen snel weer een berichtje te kunnen plaatsen, dus tot snel!
Liefs Danielle en Lutien